Nu wil ik nooit meer een kat, dat gedonder altijd. Dit riep mijn moeder nadat de vorige was overleden. Een maand later vond ze een andere. Zomaar, luid miauwend in de bosjes naast het huis. Jong, verwaarloost en dus erg zielig.

Na hem wat opgelapt te hebben werd duidelijk dat hij geen leuke tijd moet hebben gehad bij zijn vorige eigenaar. Schuw en een beetje vals mocht niemand bij hem in de buurt komen. Uiteraard probeerde ik dit toch. Auw, kutkat! Een diepe rode streep sierde m'n hand. Dat kon nog wel eens een litteken worden. Dat schuwe is er bij het beestje altijd in blijven zitten maar door de jaren heen werd het toch een gezellige huiskat.

Op kerstavond wipte ik even bij mijn ouders langs. En daar lag hij dan opeens, met z'n koppie naar beneden. Je kan maar beter niet bij hem in de buurt komen, hij is erg vies en ligt dood te gaan, zei moeder. Net als jaren geleden probeerde ik dit natuurlijk toch. Langzaam kwam zijn kop even omhoog. Twee uitgeputte ogen keken me aan. Hierin geen greintje angst of agressie. Hij liet z'n kop zakken. Volgens mij is hij al dood, mam.

Nu wil ik nooit meer een kat, riep moeder. Ze zette een beker koffie voor me neer. Ik staarde wat voor me uit en terwijl ik naar het bakkie troost greep vielen mijn ogen op mijn rechterhand. Een klein litteken. Kutkat.